رهبر شهید انقلاب، در آخرین دیدار خود با مسئولان قضائی در تیرماه ۱۴۰۴، بر ضرورت پیگیری جدی جنایات جنگی تأکید کردند و فرمودند که «بایستی یقه جنایتکار گرفته شود»؛ وصیتی که رهبر معظم انقلاب نیز با تسری آن به جنگ تحمیلی سوم، بر استمرار آن پای فشردند. اما برای تحقق این مهم، سه سطح الزامات تقنینی، قضایی و بین‌المللی باید با جدیت دنبال شود تا خون شهدای میناب و لامِرد و تمامی مظلومان، بی‌پاسخ نماند. این یادداشت به تبیین این سه سطح و ضرورت گریبان‌گیری از جنایتکاران می‌پردازد.

هفتم تیر، یادآور شهادت مظلومانه آیت‌الله بهشتی و یارانش، فرصتی است برای بازخوانی جایگاه قوه قضائیه در نظام جمهوری اسلامی. رهبر معظم انقلاب در پیام اخیر خود، این قوه را «پاسدار حقوق مردم، احیاگر حقوق عامه و مبارز با فساد» معرفی کردند و بر لزوم تحول عینی و ملموس در عملکرد قضایی تأکید نمودند. ایشان با اشاره به جنایات جنگی سال‌های ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵، پیگیری حقوق تضییع‌شده ملت ایران در محاکم داخلی و بین‌المللی را یکی از مهم‌ترین وظایف قوه قضائیه دانستند و بر لزوم گریبان‌گیری از جنایتکارانی که در میناب و لامِرد مرتکب فجایع بی‌سابقه شده‌اند، پای فشردند. این یادداشت به تبیین ابعاد این پیام راهبردی می‌پردازد.

رهبر شهید انقلاب، تمام عمر خود را بر اساس درس‌های عاشورا – شجاعت، فداکاری، ایستادگی در برابر ظلم و ترجیح عزت بر ذلت – ساخت و سرانجام نیز عاشورایی به کاروان شهدا پیوست. این نوشتار، پیوند میان خون حسین(ع)، خون یحیی(ع) و خون رهبر شهید را در امتداد یک جریان واحد بررسی می‌کند؛

دین در منطق تشیع، هرگز در گذشته متوقف نمی‌شود. عاشورا نه یک واقعه موزه‌ای، که جریان زنده و پویایی است که هر سال با نفس خود، روح مبارزه و ظلم‌ستیزی را در جامعه بیدار می‌کند. امروز، در میانه نبرد روایت‌ها و جنگ ترکیبی دشمن، هیئت‌های عزاداری و مجالس حسینی، خود به سنگرهای پیشروی «هسته‌های مقاومت» بدل شده‌اند؛ جایی که مداحی، نه یک هنر صرف، که رسانه‌ای عمیق برای انتقال پیام ایستادگی و عبرت‌آموزی از سیره معصومان(ع) است. این نوشتار، پیوند ناگسستنی میان آیین‌های حسینی و روحیه مقاومت ملی را در ترازوی تحلیل فرهنگی-سیاسی می‌سنجد.

تفاهم اسلام‌آباد، حاصل نگاه متفاوت رهبر معظم انقلاب به مذاکره با آمریکاست؛ نگاهی که بر پایه اصول اسلامی و قواعد فقهی خصوصاً قاعده فقهی «نفی سبیل» استوار و بر بهره‌برداری حداکثری از فرصت‌های جنگ تأکید دارد. این تفاهم، برای نخستین بار در ۴۷ سال گذشته، تعهد به حاکمیت ایران را از آمریکا دریافت کرده، موضوعات موشکی و منطقه‌ای را از میز مذاکره حذف نموده و با تقسیم تعهدات به دو بخش «نقد و نسیه»، تضمین کرده است که امتیازات کلیدی پیش از هرگونه عقب‌نشینی دریافت شوند. این یادداشت به تبیین ابعاد فقهی-سیاسی این تفاهم و نقش سومین رهبری انقلاب اسلامی در تبدیل «نرمش قهرمانانه» در دیپلماسی جمهوری اسلامی ایران به «تهاجم قهرمانانه» می‌پردازد و افق پیش‌روی ایران را در نظم نوین جهانی به عنوان یک ابر قدرت نوظهور در عصر جدید ترسیم می‌کند.

دشمن پس از تحقیر در میدان نظامی و خیابان، پنج بذر سمی تردید، یأس، ترس، بدگمانی و اختلاف را نشانه گرفته است. راهبرد او فشار بر تاب‌آوری مردم و ایجاد خطای محاسباتی مسئولان است. پاسخ ما، اتحاد مقدس، تنوع‌بخشی به مسیرهای تجاری و حفظ اهرم تنگه هرمز خواهد بود.

در معماری حکمرانی انقلاب اسلامی، مجلس خبرگان رهبری نه یک نهاد تشریفاتی، بلکه نقطه اتکای اصلی برای تضمین تداوم و مصونیت نظام در برابر شوک‌های سیاسی است. تجربه چهاردهم خرداد ۱۳۶۸ و نیز شهادت رهبر معظم انقلاب، نشان داد که این مجلس با هوشمندی و سرعت عمل، هرگونه خلأ رهبری را بی‌اثر و دشمنان را ناامید کرده است. امام شهید آیت‌الله العظمی خامنه‌ای (قدس سره) با تأکید بر «توقف‌ناپذیری نظام اسلامی»، انتخاب رهبری را مبتنی بر «خدا محوری، اعتقاد راسخ به مسیر انقلاب و استقلال فکری» دانستند و مجلس خبرگان را «مظهر انزال سکینه الهی در دل مؤمنان» معرفی فرمودند. این یادداشت به تبیین جایگاه راهبردی، معیارهای انتخاب و دستاورد معنوی این نهاد بی‌بدیل می‌پردازد.

آمریکا تصور می‌کرد با تشدید فشار اقتصادی و نظامی، می‌تواند میان تاب‌آوری مردم و محاسبات راهبردی مسئولان ایران خلأ ایجاد کند. اما واقعیت میدان گویای چیز دیگری است؛ جمهوری اسلامی نه تنها از این معادله عبور کرده، بلکه با پیوند زدن «ظرفیت‌های جایگزین تجاری» و «اهرم راهبردی تنگه هرمز»، دوگانه دروغین دشمن را به چالش کشیده است. در حالی که واشنگتن هر از چندی با نقض آشکار آتش‌بس، سعی در آزمودن صبر ایران دارد، تهران با اعتماد به نفسی برآمده از چهار دهه مقاومت، ثابت کرده که از فروپاشی آتش‌بس هراسی ندارد و پاسخ هر تجاوزی را با صلابت مضاعف خواهد داد.

روز مباهله، روز به میدان آوردن عزیزترین چهره‌های ایمان برای اثبات حقیقت بود؛ روزی که پیامبر(ص) نه با زبان نرم و میز مذاکره، که با اعلام صریح حق و تمایز از باطل، مشت محکمی بر دهان استکبار کوبید. امروز اما آمریکا با همان شیوه همیشگی «چماق و هویج» و در حالی که آتش‌بس را نقض می‌کند، از مذاکره سخن می‌گوید. تجربه برجام و مذاکرات پیشین عراق به ما آموخته که چنین درخواست‌هایی نه از سر حسن نیت، که برای تحمیل اراده است. حالا در آستانه مباهله، ایران بیش از هر زمان دیگری نیازمند ایستادگی بر اصول و روشنگری بر حق است.

رئیس‌جمهور آمریکا خود را قهرمانی مقتدر و بی‌نظیر می‌پندارد، اما آن سوی میدان، تصویری کاملاً متفاوت رقم خورده است؛ تصویری از یک روان‌پریشِ خودشیفته که میان رویاهای هالیوودی و واقعیتِ در حال فروپاشی سرگردان مانده است. او همچون «هوملندر» سریال The Boys، در کودکی در کوره آزمون‌های روانی و فیزیکیِ نظام سلطه گداخته شده و اکنون به هیولایی بدل گشته که با فریادهای بلند و مشت‌های گره‌کرده می‌خواهد ترس را جایگزین منطق کند. اما در نقطه مقابل، رهبر فرزانه انقلاب، آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای، با حکمت، بینش و دین شناسی و پختگی شخصیت توام با درکی عمیق از واقعیت میدان و پشتیبانی اراده فولادین ملت، ایران را از باتلاق جنگ به قله‌های پیروزی راهبردی رسانده است.