– از پرواز ۶۵۵ تا شهادت قائد؛ روایت یک جنایتِ تکرارشونده  سی و هشت سال پیش، ناو جنگی آمریکایی وینسنس با شلیک دو موشک، هواپیمای مسافربری ایران‌ایر را در آسمان خلیج فارس هدف قرار داد و ۲۹۰ مسافر بی‌گناه، از جمله ۶۶ کودک، به شهادت رسیدند. جنایتی که نه تنها با محاکمه و مجازات همراه نشد، بلکه فرمانده آن، مدال افتخار دریافت کرد تا سند روشنی از «حقوق بشر آمریکایی» در تاریخ ثبت شود. امروز نیز، بار دیگر تاریخ در حال تکرار خود است؛ این‌بار در مصلای تهران، جایی که ملت ایران برای وداع با قائد شهید امت (قدس‌الله نفسه الزکیه) گرد آمده‌اند؛ رهبری که در جنگ تحمیلی سوم، با همان دست‌های کثیف به شهادت رسید. گویی تاریخ، با کنار هم قرار دادن این دو قاب، بی‌آنکه سخنی بگوید، روایت خود را کامل کرده است: آمریکا، در طول این سال‌ها، نه تنها سیاست جنایتکارانه خود را تغییر نداده، بلکه آن را با شهادت عالی‌ترین مقام یک کشور، به اوج رسانده است. و ملت ایران، پس از ۳۸ سال، نه با ضعف و زبونی، که با مشت‌های گره‌کرده و حضور میلیونی، پاسخ این جنایت را در قالب وداعی به وسعت یک ملت، به جهان مخابره کرده است. – وداعی که سوگ نبود؛ خروش مقاومت و تجدید بیعت  وداع دو روزه ملت ایران با قائد شهید امت، اگرچه در ظاهر، مرثیه‌ای بر فقدانی عظیم بود، اما در باطن، حماسه‌ای بود برای تداوم راه. مردم ایران که در بیش از ۱۲۰ شبانه‌روز گذشته، در میدان و خیابان، درس مقاومت به دشمن دادند و فرصت اشک ریختن نیافتند، اکنون با حضور خود در مصلای امام خمینی (قدس‌سره)، نشان دادند که بغض‌های فروخورده، نه تنها آنان را سست نکرده، بلکه به موجی از اراده تبدیل شده است. از شامگاه روز قبل، خیابان‌های اطراف مصلی مملو از جمعیتی شد که نمی‌خواست حتی یک لحظه از این وداع تاریخی را از دست بدهد. پیر و جوان، زن و مرد، با پرچم‌های سرخ خون‌خواهی و پلاکاردهایی که بر تداوم راه قائد شهید تأکید داشتند، آمدند تا نه فقط اشک‌های خود را نثار کنند، که پیمانی دوباره با آرمان‌های ایشان ببندند. این حضور، فراتر از یک وداع معمول، پیامی روشن به دشمنان داشت: ایران، پس از شهادت رهبر خود، نه تنها متزلزل نشده، که مصمم‌تر از همیشه در مسیر مقاومت گام برمی‌دارد. و این، دقیقاً همان پیامی بود که قائد شهید امت، با مشت گره‌کرده‌اش هنگام شهادت، بر آن تأکید داشت.– پیام‌های دوگانه وداع؛ از حقوق بشر آمریکایی تا تداوم راه شهدا  این وداع باشکوه، در عین حال که سوگوارانه بود، پیام‌های راهبردی متعددی را نیز به همراه داشت. نخست، افشای مجدد ماهیت حقوق بشر آمریکایی بود؛ همان حقوق بشری که ۳۸ سال پیش، شهدای پرواز ۶۵۵ را به کام مرگ فرستاد و امروز نیز با شهادت قائد شهید امت، بار دیگر چهره واقعی خود را نشان داد. دوم، تأکید بر استمرار راه مقاومت بود؛ راهی که قائد شهید امت، نزدیک به چهار دهه آن را هدایت کرد و با شهادت خود، بر تداوم آن مهر تأیید زد. سوم، نمایش وحدت ملی بود؛ وحدتی که در سخت‌ترین روزهای جنگ، ملت ایران را یکپارچه نگه داشت و امروز نیز در مصلای تهران، با حضور میلیونی، تجلی یافت. این وداع، همچنین یادآور این حقیقت بود که خون قائد شهید امت، همچون خون حسین بن علی(ع)، نه تنها بی‌پاسخ نخواهد ماند، بلکه به جوششی تازه در رگ‌های مقاومت تبدیل خواهد شد. قوه قضائیه نیز موظف است تا با پیگیری جدی جنایات جنگ تحمیلی دوم و سوم در محاکم داخلی و بین‌المللی، یقه جنایتکاران را رها نکند و حقوق تضییع‌شده ملت ایران را استیفا نماید، چرا که به فرموده قائد شهید امت، «بایستی یقه‌ی جنایت‌کار گرفته بشود». وداع مردم با قائد شهید امت، اگرچه اندوه‌بار بود، اما نویدبخش آینده‌ای روشن‌تر برای ایران اسلامی است؛ آینده‌ای که در آن، راه شهیدان، با قدرت و عزت، ادامه خواهد یافت.نویسنده :حجت‌الاسلام والمسلمین امین کریمی‌پور،رئیس اداره اجرای مراسم، مناسبت‌ها و هماهنگی شهرستان‌های شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی سیستان و بلوچستانهشتگ‌ها:#وداع_با_قائد_شهید#پرواز_۶۵۵#حقوق_بشر_آم > آقای کریمی پور: ریکایی#مقاومت_ایرانی#تداوم_راه_شهدا#خون_خواهی#شورای_هماهنگی_تبلیغات_اسلامی_سیستان_و_بلوچستان