به گزارش روابط عمومی شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی سیستان و بلوچستان؛ در صحنهٔ بین‌المللی، قدرت خود را نه در هیاهوی تهدید، که در سکوت سنگینِ ورشکستگی استراتژیک نشان می‌دهد. سند جدید استراتژی امنیت ملی ایالات متحده با شعار «اول آمریکا»، در حقیقت زنگ پایان دورانی را به صدا درآورده که واشنگتن خود را مهندس نظم جهانی می‌پنداشت. اما این عقب‌نشینی تنها بخشی از داستان است. سوی تاریک‌تر این سکه، ظهور قدرتی نرم و مقاومتی الهام‌بخش است که از قلب غرب‌آسیا آغاز شده و امروز کریدورهای قدرت را تا آمریکای لاتین می‌گشاید: الگوی ایران تحت اشراف ولایت فقیه.  یادداشت تحلیلی ذیل که به قلم حجت الاسلام و المسلمین امین کریمی‌پور، مدیر روابط عمومی شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی سیستان و بلوچستان می باشد به این موضوع خواهد پرداخت.

تحلیل سند «اول آمریکا» بدون در نظر گرفتن «الگوی تهران» ناقص و ساده‌انگارانه است. این سند، پاسخ مستقیم و غیرمستقیم واشنگتن به پدیده‌ای است که از سال ۱۳۵۷، محاسبات امپراتوری را بر هم زد: «امتناع رادیکال از سلطه».

ایران انقلابی، با تشخیص به‌موقع و شجاعانهٔ بازی کهنهٔ ابرقدرت‌ها، نخست با طرد نفوذ همه‌جانبهٔ آمریکا و سپس با مقاومت در برابر چهار دهه جنگ تمام‌عیار اقتصادی، روانی و امنیتی، ثابت کرد که «نه» گفتن به واشنگتن، نه تنها به نابودی یک کشور نمی‌انجامد، که می‌تواند پایه‌های یک تمدن نوین را بنا نهد. تسخیر لانهٔ جاسوسی، تنها نماد آغازین این مسیر بود؛ مسیری که امروز به دستاوردهای هسته‌ای، موشکی و منطقه‌ای انجامیده و مهم‌تر از آن، یک «الگوی رفتاری جهانی» ساخته است. این الگو، برای نظم مبتنی بر هژمونی آمریکا، «فوق‌خطرناک» است. زیرا به دیگران می‌آموزد که می‌توان در سایهٔ ارادهٔ ملی و استقلال فکری، نه تنها زنده ماند، که شکوفا شد.

این درس، اکنون در حیات‌خلوت سنتی آمریکا، یعنی آمریکای لاتین، در حال تدریس است. رنج تاریخی ملت‌های این قاره از استعمار قدیم اروپایی تا استعمار نوین واشنگتن، مشابهت غم‌انگیزی با سرنوشت بسیاری از کشورهای تحت سلطه دارد. کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در ایران، فقط یک تراژدی ملی نبود؛ به یک «دستورالعمل سرکوب» برای سرنگونی هر دولت مستقلی در آمریکای لاتین تبدیل شد. از شیلی تا نیکاراگوئه، نسخهٔ واحدی تکرار شد: سرکوب خواست مردمی برای تعیین سرنوست، به دست دیکتاتورهای دست‌نشانده.

امروز، اما نسخهٔ واشنگتن در این منطقه نیز در حال منسوخ شدن است. فشار حداکثری، تحریم و تلاش برای براندازی در ونزوئلا، با وجود تمام رنج‌های انسانی که ایجاد کرده، در تغییر معادلهٔ مردمی شکست خورده است. ملت‌های منطقه، الگوی مقاومت در برابر «کشتی به گل نشستهٔ» هژمونی آمریکا را نه در کتاب‌های درسی، که در تجربهٔ ملموس همسایگان جهانی خود، از جمله ایران، مشاهده می‌کنند. همبستگی فزایندهٔ کشورهای آمریکای لاتین و حرکت به سمت بلوک‌بندی‌های مستقل، نشانه‌ای روشن از تأثیرپذیری از همین الگوی «امتناع از سلطه» است. آن‌ها آموخته‌اند که امنیت واقعی، در اردوگاه پیوستن به واشنگتن نیست، بلکه در ایستادگی جمعی در برابر آن است.

سند جدید واشنگتن، صرفاً یک تغییر تاکتیکی نیست. این سند، سنگ قبر پروژهٔ هژمونی جهانی آمریکاست. پروژه‌ای که ابتدا در سواحل جنوبی خلیج فارس با انقلابی بی‌نظیر به چالش کشیده شد، سپس در کوهستان‌های افغانستان و شن‌زارهای عراق در هم شکست، و اکنون در پشت‌دری خانهٔ خود، با الهام‌گیری ملت‌ها از مدلی که ایران ارائه داده، گرفتار تلاشی درونی شده است.

آمریکا دیگر نه از موضع قدرت که از موضع ضعف، مجبور به جمع‌آوری پرچم‌های خود شده است. «اول آمریکا» در این متن، به معنای «دیگر توانایی جهان‌گشایی نداریم» است. در مقابل، «اول ایران» به عنوان نماد مقاومت، به معنای «توانایی ساختن جهان‌های مستقل و جدید را داریم» تبدیل شده است. افول یک امپراتوری زمانی قطعی می‌شود که نه تنها منابعش تهی شود، بلکه ایده‌اش شکست بخورد و الگوی رقیبی ارائه شود که جذاب‌تر و کارآمدتر باشد. به نظر می‌رسد تاریخ، این بار در حال نوشتن این فصل نه در واشنگتن یا بروکسل، که در تهران، کاراکاس و ذهنیت ملت‌های بیدار شده است.

نویسنده: حجت الاسلام و المسلمین امین کریمی‌پور، مدیر روابط عمومی شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی سیستان و بلوچستان 

#آمریکا_در_افول #سند_اول_آمریکا #الگوی_مقاومت_ایران #بیداری_آمریکای_لاتین #پایان_هژمونی #تغییر_معادلات_جهانی #ولایت_فقیه #مقاومت_جهانی