– انحطاط جامعه و ضرورت قیام برای نجات تاریخ

امام شهید (قدس‌الله نفسه الزکیه) در ادامه تحلیل خود، به این سؤال اساسی پاسخ می‌دهند که چرا امام حسین(ع) قیام کرد؟ ایشان می‌فرمایند: «کسی مثل حسین بن علی که خودش تجسّم ارزش‌هاست، قیام می‌کند، برای این که جلو این انحطاط را بگیرد؛ چون این انحطاط می‌رفت تا به آن جا برسد که هیچ چیز باقی نماند؛ که اگر یک وقت مردمی هم خواستند خوب زندگی کنند و مسلمان زندگی کنند، چیزی در دستشان نباشد.»

قیام امام حسین(ع)، یک حرکت انفعالی نبود؛ بلکه یک ایستادگی فعال در برابر سرعت سراشیب سقوط جامعه بود. امام با این قیام، «جان خودش را، جان عزیزانش را، جان علی اصغرش را، جان علی اکبرش را و جان عباسش را فدا می‌کند؛ اما نتیجه می‌گیرد.» نتیجه این فداکاری، «نجات بخشی یک تاریخ» بود.

– دو روی سکه کربلا؛ حماسه عاشورا و عبرت‌های آن

امام شهید (قدس‌الله نفسه الزکیه) با اشاره به دو روی حادثه کربلا، می‌فرمایند: «آن روی قضیه، این بود؛ این روی سکه، حادثه عظیم و حماسه پُرشور و ماجرای عاشقانه عاشوراست که واقعاً جز با منطق عشق و با چشم عاشقانه، نمی‌شود قضایای کربلا را فهمید.»

ایشان از روی مقتل «لهوف» ابن طاووس، چند صحنه عظیم از عاشورا را برای مخاطبان ترسیم می‌کنند و آن را فراتر از یک روایت تاریخی، به عنوان «درس» و «عبرت» برای همیشه تاریخ معرفی می‌نمایند. این دو روی سکه، یعنی «حماسه و عشق» از یک سو و «عبرت و هشدار» از سوی دیگر.

– و انا من حسین؛ زنده شدن دین پیامبر در وجود حسین بن علی(ع)

امام شهید (قدس‌الله نفسه الزکیه) با اشاره به سخن مشهور «و انا من حسین»، این حقیقت را چنین تبیین می‌فرمایند: «یعنی دین پیامبر، زنده شده حسین بن علی است.» ایشان بر این نکته تأکید دارند که عظمت امام حسین(ع) به حدی است که دین پیامبر(ص) در وجود او تجلی یافته و با قیام او، حیات تازه‌ای یافته است.

این سخن، نشان‌دهنده پیوند ناگسستنی نبوت و امامت و تداوم رسالت الهی در مسیر عاشوراست. امام حسین(ع) نه تنها یک شخصیت تاریخی، که «دینِ زنده پیامبر» است.

 – نقش خواص در وقوع کربلا؛ یک حرکت بجا، تاریخ را نجات می‌دهد

امام شهید (قدس‌الله نفسه الزکیه) با اشاره به نقش تعیین‌کننده «شریح قاضی» در وقایع کوفه، عبرتی بزرگ برای خواص ارائه می‌فرمایند: «شاید اگر شریح همین یک کار را انجام می‌داد، تاریخ عوض می‌شد. اگر شریح به مردم می‌گفت که هانی زنده است، اما مجروح در زندان افتاده... آن گاه کوفه از آنِ امام حسین می‌شد و دیگر واقعه‌ی کربلا اتفاق نمی‌افتاد!»

ایشان با این مثال تاریخی، به روشنی نشان می‌دهند که «یک حرکت بجا، تاریخ را نجات می‌دهد و گاهی یک حرکت نابجا که ناشی از ترس و ضعف و دنیاطلبی و حرص به زنده ماندن است، تاریخ را در ورطه گمراهی می‌غلتاند.» عیب و نقص خواص ترجیح‌دهنده دنیا بر دین، همین است.نویسنده : حجت الاسلام والمسلمین امین کریمی پور،مدیر روابط عمومی شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی سیستان و بلوچستان

هشتگ‌ها:#تحلیل_قیام_عاشورا#انحطاط_جامعه#دو_روی_سکه_کربلا#وانا_من_حسین#نقش_خواص_در_کربلا#یک_حرکت_بجا